Donderdag 22.08.19 | 10.47 uur

Aflevering 22

Vooroordelen

Voor wij naar Amerika vertrokken, kregen wij geregeld als reactie dat we het vast lastig zouden krijgen in Amerika, want Amerikanen zijn oppervlakkig. Neem nou hun begroeting van ‘How are you doing’ – ze zijn niet geïnteresseerd in het antwoord. Nog zo’n vooroordeel: Amerikanen gedragen zich vaak alsof ze nog kind zijn. Maar klopt dit wel?

Ja, Amerikanen begroeten je altijd met de vraag ‘How are you doing’. Inmiddels roep ik het ook de hele dag door. Elke klant die in de Bibliotheek binnen komt, elke collega die ik zie, elke winkel die ik binnen ga. Het gaat de hele dag door. Maar om nou te zeggen dat Amerikanen niet geïnteresseerd zijn in het antwoord, is wat al te generaliserend. De vraag “How are you doing” betekent hier gewoon “Hallo”.

Onze ervaring tot dusver is dat Amerikanen juist heel erg geïnteresseerd zijn. En ja, soms hebben ze, net als Nederlanders, niet zo veel tijd en dan gaan ze niet dieper op je antwoord in. Maar andere keren kan het ‘How are you doing’ aanleiding zijn voor heel gezellige gesprekjes. Soms lichten ze meteen hun hele doopceel, dat dan weer wel, maar daardoor leer je ze juist ook weer goed kennen.

Je behoort eigenlijk “Thank you, I feel good” als antwoord te geven, maar er zijn vele variaties mogelijk. De leukste variatie? Die vind ik nog steeds “awesome”. Het overkwam mij een tijdje terug. Ik liep onze plaatselijke supermarkt binnen en tegen een klant die naar buiten kwam zei ik vriendelijk “How are you doing”. Ik verwachtte een “I feel good”, maar kreeg een bijzonder hartelijke “Thank you, I feel awesome today!”. Het maakte ook mijn dag meteen super goed! Veel leuker om te horen dan, hmm ja, gaat wel.

Zijn Amerikanen dan oppervlakkig? Zijn diepe vriendschappen mogelijk? Ik vind Amerikanen niet oppervlakkig. Ze verschillen niet zoveel van ons Nederlanders. Ze zijn misschien niet zo direct en draaien liever om de hete brij heen, maar oppervlakkig? Echt niet. En die diepe vriendschappen, zijn die mogelijk? Waarom niet? Het leuke is juist dat je heel gemakkelijk contact maakt met Amerikanen. De meeste Amerikanen vinden het leuk om een praatje te houden, ze vinden het heel leuk om te weten waar jij vandaan komt en bijna iedereen heeft wel familie die ook uit de buurt komt. Ook al maken ze nog weleens de vergissing tussen Nederland, Zweden, Denemarken en Duitsland. Ze vinden het niet erg hierop gecorrigeerd te worden. Net als Nederlanders kennen ook Amerikanen diepe vriendschappen die jarenlang standhouden.

Zijn Amerikanen een beetje kinderlijk…? Ehm, ja soms wel. Ik heb het gevoel dat Nederlanders wat meer gereserveerd zijn met hun gevoelens. Amerikanen trekken zich nergens iets van aan, en doen gewoon waar ze zin in hebben. Zo is er in de stad Boise een parkeergarage met een glijbaan vanaf het dak van de parkeergarage. Eigenlijk is deze voor kinderen bedoeld. Maar in de wachtrij staan net zoveel volwassenen als kinderen. En waarom zou je het kind in jezelf niet een beetje koesteren. En zo zijn ook Frank en ik op deze glijbaan beland. Superleuk!

Maar ik geef toe. Soms kan het gedrag van Amerikanen wel wat overdreven zijn. Neem nou laatst. In ons dorp had een gezin een hondje uit een asiel gehaald. Dit hondje, Clancy, had tijdelijk bij een pleeggezin gezeten. Op de tweede dag dat Clancy bij het nieuwe gezin was, wist ze te ontkomen en verdween. Via social media werden dorpsgenoten gevraagd mee te helpen met een grootscheepse zoektocht, er werd eten achter gelaten en dekens (zodat Clancy een warme plek had om te slapen). Maar na dagenlang zoeken, was er geen Clancy te bekennen. Wel werden er mountain lions gesignaleerd, en wolven en beren natuurlijk. Elke dag kwam er een update over de zoektocht via social media. En tot mijn stomme verbazing las ik daar dat de pleegouders van Clancy inmiddels hulp kregen van een huisdier psycholoog. Ze hadden psychische ondersteuning nodig bij het verwerken van de vermissing van Clancy.

Ze hadden nog maar een dagje geestelijke ondersteuning, toen het bericht kwam dat Clancy terecht was. Clancy was al die tijd niet eens buiten geweest. Ze was opgepikt door een familie die geen gebruik maakte van social media en via een radio oproep hoorden dat Clancy gezocht werd.

Overigens, dat dorpsgenoten bang waren dat Clancy het maaltje was geworden van een beer of een wolf, was niet een rare gedachte. In onze wijk zijn inmiddels drie honden verschalkt door coyotes. Afgelopen week moesten Frank en ik toehoren hoe in het weiland achter ons huis een Elk in het nauw werd gedreven door een groep coyotes. Een vreselijk geluid, een vreselijk gevoel. Maar je weet, het is de natuur.

Op de foto: twee kalfjes van een witstaart hert in onze voortuin

reageren REAGEER | stuur door DOORSTUREN | printen PRINT | WOENSDAG, 31.07.19
Vandaag:
27° | 16°
Meer weer...
Morgen:
29° | 18°



advertentie
AGENDA
TEKSTADVERTENTIES
Tekstbureau Arius
www.tekstbureauarius.nl
Tekstbureau Arius schrijft en herschrijft teksten in begrijpelijke taal!
Tim Fietst
www.timfietst.nl
Freelance sportverslaggever, journalist en tekstschrijver
Gevonden en verloren?!
www.steenwijkerland.nl
Meld, zoek en vind uw verloren en gevonden voorwerpen!
Ondernemend Steenwijkerland!
www.steenwijkerland.nl
Waar kunnen we u mee helpen?

advertentie
advertentie
0.52193 s