Donderdag 23.11.17 | 22.03 uur

Aflevering 44

Het bankje

Er staat bij ons een bankje in de tuin, zo een bankje waar je nooit op zit. Het staat er louter voor de sier, met soms een bloempje maar verder nutteloos. Het verval nam dergelijke vormen aan, dat we besloten om afscheid te nemen. Het hout in de vuurkorf en het ijzeren onderstel naar het oud ijzer, althans dat was de bedoeling. Tijdens het slopen kwamen de herinneringen. Ik hoor het mezelf nog vragen: “Weet je hoe oud dit bankje eigenlijk is?” Op dat moment wist ik al, dat mijn nostalgische, romantische geest geen afscheid ging nemen. Stiekem dacht ik al na over een nieuw kleurtje.

Naast het huis waar ik geboren ben, woonde Hendrik. Hendrik was één van de vele bakkers die Giethoorn rijk was. Naast het bakker zijn, was Hendrik een keuterboertje. Vijf koetjes waren ook na zijn bakkerspensioen een welkome afleiding en een prettige dagbesteding. Ik was als kind vaak in zijn stal en hooiberg te vinden. Ik hielp met mesten, voeren en hooien en nam mijn moeders gemopper over de vele smerige kleren voor lief.

Ik zie weer de schottelbaank en de trappe waar ik als jochie de allergrootste vissen ving die het Gieters water rijk was. Ik zie weer het stook’okke en de vervallen punter. Naast de grote perenboom stond een bank, een sierlijk gebogen bank met smalle latten. De bank waar ik een glas ranja kreeg na gedane werkzaamheden. De bank waarop ik, smullend van een pruim uit de rijk gevulde boomgaard, maar nauwelijks met de klompjes aan de grond kwam.

Hendrik werd oud en deed de koeien en het jongvee van de hand. Nog een aantal jaren hooide hij het land, tot ook dit voor hem te zwaar werd. Hendrik was een belezen man en leunend op de bank vertelde hij graag en veel. En ik luisterde zittend op de bank graag en veel. Alles passeerde de revue, van alledaagse dingetjes tot de grootste wereldproblemen. Hij verhaalde en ik luisterde, mijn wereld was niet groter dan Hendrik en de bank.

Een jaar voor zijn overlijden hield hij grote opruiming, alles wat hij niet meer gebruikte werd verkocht of weggegeven en waar niemand iets mee kon, ging naar het grof vuil. Mijn moeder kreeg de bank. Ik zie haar zitten in het zonnetje met een breiwerkje in haar reumatische handen. Ik zie haar genietend van haar kleinkinderen, die spelen op het bankje. En toen ze ziek werd genoot ze van haar laatste zonnestralen zittend op de bank. De bank waarvan ik nu de latten in stukjes in mijn vuurkorf zie verdwijnen.

Groen! Ik denk dat ik hem groen verf.

reageren REAGEER | stuur door DOORSTUREN | printen PRINT | MAANDAG, 03.07.17
Vandaag:
13° | 4°
Meer weer...
Morgen:
9° | 4°


TEKSTADVERTENTIES
Gevonden en verloren?!
www.steenwijkerland.nl
Meld, zoek en vind uw verloren en gevonden voorwerpen!
Tekstbureau Arius
www.tekstbureauarius.nl
Tekstbureau Arius schrijft en herschrijft teksten in begrijpelijke taal!
Tim Fietst
www.timfietst.nl
Freelance sportverslaggever, journalist en tekstschrijver

advertentie
0.41792 s